ΓΛΥΚΑ

Υπάρχουν κάτι γλυκά, νόστιμα, εύκολα και εμφανίσιμα που μέσα από την απλότητά τους μπορεί να εντυπωσιάσουν και να σας κάνουν πολύ περήφανους όπου και να τα προσφέρετε. Όπως για παράδειγμα αυτή εδώ η τάρτα. Η τραγανή μπισκοτένια βάση της που μοσχοβολάει φρέσκο βούτυρο, η πλούσια κρέμα λευκής σοκολάτας και η γυαλιστερή κατακόκκινη επικάλυψή της με την ποικιλία των φρούτων που εσείς θα επιλέξετε, πιστέψτε με θα αφήσει άφωνους τους καλεσμένους σας.

Χίλια φύλλα υποστηρίζουν πως έχει αυτό το απίθανο γλύκισμα λόγω των στρώσεων της σφολιάτας και από εκεί προέρχεται και το όνομά του όπου στα γαλλικά mille (μιλ) σημαίνει χίλια και feuille (φέιγ) σημαίνει φύλλα. Τώρα δεν θα τα χαλάσουμε στο μέτρημα των φύλλων και λίγο μας ενδιαφέρει γιατί η νοστιμιά του είναι μοναδική και η απόλαυση που προσφέρει έχει δημιουργήσει φανατικούς οπαδούς.

Αυτό το απίθανο γλυκό δεν έτυχε να το δοκιμάσω ποτέ και γι αυτό δεν μπήκα και στον κόπο να το φτιάξω. Ίσως γιατί λατρεύω την καρυδόπιτα που φτιάχνει η μαμά μου, οπότε το θεωρούσα κάτι παρεμφερές αλλά οπωσδήποτε όχι ισάξιο με την καρυδόπιτα της μαμάς. Αφορμή για να το δοκιμάσω στάθηκε ο συμμαθητής μου Αριστείδης Αποστόλου που το έφερε μια μέρα στην Σχολή στην ώρα της ζαχαροπλαστικής.

Πόσο υπέροχο γλυκό! Ακόμα και το άκουσμά του σε προδιαθέτει για ένα ονειρικό σεργιάνι στα σοκάκια της Ανατολής όπου οι γιαγιάδες μας μεγαλουργούσαν με τις μαγειρικές τους δεξιότητες. Τότε που τα αρώματα από το φρέσκο βούτυρο και τα κανελογαρίφαλα ξεχείλιζαν από τις κουζίνες τους, προκαλώντας τεράστια αδημονία για την συνέχεια. Λέγεται πως το εκμέκ κανταΐφι προέρχεται από την περιοχή Αφιόν Καραχισάρ της Μικράς Ασίας και πως η αρχική συνταγή θέλει το εκμέκ με μια στρώση ψωμιού, το οποίο περιείχε βούτυρο, γάλα και αυγά, μια στρώση καϊμάκι και σιρόπι.

Κρέμα κάστανου ή πουρές κάστανου, όπως και να το πούμε, πρόκειται για μια πεντανόστιμη κρέμα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για διάφορα γλυκά, τούρτες, τάρτες, τσουρέκια, κορμούς. Όχι βέβαια πως δεν μπορούμε να την απολαύσουμε σκέτη με το κουταλάκι, κυρίως αργά το βράδυ όταν όλοι έχουν κοιμηθεί. Απαραίτητη προϋπόθεση να μην ανάψετε τα φώτα. Άλλωστε οι έμπειροι γνωρίζουν πως το φως του ψυγείου αρκεί. Κινηθείτε προσεκτικά και μεθοδικά στις μύτες των ποδιών μέχρι να καταρρίψετε  το στόχο σας. Απολαύστε την αργά και σιωπηλά…

Μία απλή παραλλαγή της συνταγής για το τσίζκεϊκ με βύσσινα που τόσο πολύ αγαπήσατε είναι αυτή εδώ. Η μόνη διαφορά είναι η προσθήκη της σαντιγί στην κρέμα, που ταιριάζει γευστικά με την φράουλα με αποτέλεσμα μια πιο απαλή και αφράτη υφή της κρέμας.  Σε αντίθεση με την κρέμα που βάζουμε στο τσίζκεϊκ με τα βύσσινα, η απουσία της σαντιγί εκεί, μου αρέσει περισσότερο γιατί η γλυκοαλμυρή επίγευση που αφήνει και η πιο μεστή υφή της κρέμας πιστεύω πως ταιριάζει περισσότερο με τα βύσσινα και την έντονα ξινή τους γεύση. Σ΄αυτά τα πράγματα βέβαια κανόνας δεν υπάρχει κι όλα είναι θέμα προσωπικού γούστου, οπότε αν θέλετε, μπορείτε να προσθέσετε σαντιγί και στο τσίζκεϊκ με τα βύσσινα.

Ποτέ δεν μου άρεσε η πορτοκαλόπιτα! Ναι ναι, καλά διαβάσατε, ποτέ! Όταν σκέφτομαι αυτό το γλυκό, αυθόρμητα θέλω να γράψω εκφράσεις τύπου “ίου” και “μπλιαχ” αλλά δεν θα το κάνω γιατί εγώ είμαι μία κυρία και μία καθώς πρέπει food blogger, όμως θα σας εξηγήσω τους λόγους που αυτό το γλυκό δεν το συμπάθησα ποτέ.

Φτιάξτε αυτές τις εύκολες λιχουδιές για να γαρνίρετε ή να διακοσμήσετε γλυκά, παγωτά και κέικ ή απλά βουτήξτε τες σε κουβερτούρα και απολαύστε τες σκέτες. Έχουν υπέροχη γεύση και γίνονται εύκολα και γρήγορα!

Μπουγάτσα, ένα λαχταριστό έδεσμα με παλιά και βαριά ιστορία. Ένα είδος πίτας εντελώς ξεχωριστό όμως γιατί φτιάχνεται με συγκεκριμένο φύλλο, το λεγόμενο αερόφυλλο, το οποίο ανοίγεται με λάδι ή βούτυρο, είναι μεγάλο σαν σεντόνι και διπλώνεται με συγκεκριμένο τρόπο ώστε να κλείνει μέσα την γέμιση ερμητικά. Ένα φύλλο τόσο μοναδικό και νόστιμο που τα παλιά χρόνια δεν περιείχε καν γέμιση.

Η ανάγκη για κάτι ελαφρύ και δροσερό μετά το λουκούλλειο πασχαλιάτικο γεύμα, τις σούβλες, τα κοκορέτσια και τα συναφή, με οδήγησαν στην κουζίνα μου με παιχνιδιάρικη και χαλαρή διάθεση για να φτιάξω κάτι και να πάω στους φίλους που με είχαν καλέσει την Κυριακή του Πάσχα. Κάποια στιγμή είχε πέσει το μάτι μου σε μια φωτογραφία στο ίντερνετ και το ψιλοθυμόμουν, εξαιρετικές συνταγές είχα για την μαρέγκα, την κρέμα και το ξύσμα, λίγος αυτοσχεδιασμός δεν βλάπτει και πάμε να το φτιάξουμε…

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου έρχεται. Ιδανική ευκαιρία να αποπλανήσετε γλυκά τον αγαπημένο σας ή σε περίπτωση που κάτι τέτοιο δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ζωή σας, να γλυκάνετε τον εαυτό σας κακομαθαίνοντάς τον με αυτήν την σοκολατένια αμαρτία. Εραστές αλλά και εραστές της γεύσης, εδώ θα βρείτε την ιδανική συνταγή για την απόλυτη σοκολατένια ηδονή.

Εδώ και καιρό μια ιδέα τριγυρνούσε στο μυαλό μου. Σκεφτόμουν όλες αυτές τις υπέροχες συνταγές που φτιάχνουν οι φίλες μου, συνταγές αγαπημένες και δοκιμασμένες, οι σπεσιαλιτέ τους κατά κάποιο τρόπο, πολλές από τις οποίες, μου έχουν δώσει κι έχω μοιραστεί εδώ μαζί σας. Σκέφτηκα λοιπόν, αντί να σας παρουσιάσω εγώ τις συνταγές, να σας παρουσιάσω τις κυρίες που τις φτιάχνουν και αυτές να παρουσιάσουν την αγαπημένη τους συνταγή. Σήμερα λοιπόν η Γωγώ Ραφτοπούλου θα μας κάνει ποδαρικό και θα μας κεράσει γλυκάκι, για το καλό!

Οι λάτρεις του κανταϊφιού και οι λάτρεις του γαλακτομπούρεκου θα βρουν σ΄αυτό το γλυκό την νέα τους αγάπη. Συνδυασμός των δύο γλυκών για ένα τραγανό, ζουμερό, βουτυράτο, βανιλένιο γλύκισμα που όταν το δοκιμάσετε θα αποζητάτε να το γευτείτε ξανά και ξανά. Η γοητεία αυτού του γλυκού βρίσκεται στις φίνες τραγανές ίνες του που θρυμματίζονται τόσο ντελικάτα μέσα στο στόμα, βρίσκεται στο υπέροχο σιρόπι που απελευθερώνεται σε κάθε μπουκιά και κορυφώνεται με την απαλή του κρέμα, σκέτο κομψοτέχνημα, χαρίζοντας μοναδική απόλαυση. Ασπασμός των αγγέλων προς τ΄άστρα, ναι, αυτό ακριβώς είναι και θα το διαπιστώσετε από την πρώτη μπουκιά…

Πάβλοβα, μια μπαλαρίνα με ταλέντο θεϊκό, πάβλοβα ένα θεϊκό γλυκό που σε ανεβάζει στα ουράνια. Ο σεφ Herbert Sachse σε μία στιγμή αριστουργηματικής έμπνευσης, δημιούργησε αυτό το γλυκό προς τιμήν της μεγάλης καλλιτέχνιδος Anna Pavlova. Έφτιαξε λοιπόν για βάση, μία κατάλευκη ολοστρόγγυλη μαρέγκα που παραπέμπει στην λευκή στρόγγυλη τουτού της χορεύτριας. Πέρα όμως από αυτόν τον έξυπνο και γοητευτικό συνειρμό, κατάφερε να αποδώσει κάτι πολύ περισσότερο. Αν έχετε ποτέ πιάσει στα χέρια σας αυτή την χαρακτηριστική φούστα που έχει το κοστούμι μιας μπαλαρίνας, θα ξέρετε ότι αποτελείται από πολλά στρώματα τούλι, κολλαρισμένο και σκληρό για να στέκεται στην θέση του. Έτσι και η βάση της πάβλοβα, είναι μια μαρέγκα τραγανή εξωτερικά, σκληρή στην αφή αλλά συγχρόνως τόσο εύθραυστη όπως ακριβώς μια πειθαρχημένη πρίμα μπαλαρίνα. Με εσωτερικό ελαφρώς μαστιχωτό αλλά συνάμα αφράτο, αέρινο σαν την ψυχή μιας χορεύτριας με τέτοια καλλιτεχνική υπόσταση.

Ανακύκλωση, το λέει η λέξη από μόνη της και ουσιαστικά δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή αλλά μια πρόταση για να αξιοποιήσουμε οτιδήποτε περισσεύει από παρασκευές γλυκών. Και πιστέψτε με αν κάποιος κάνει πολλά γλυκά, του περισσεύουν ένα σωρό υλικά. Πότε θα είναι σιρόπι, πότε θα είναι γκανάζ, πότε παντεσπάνια και είναι κρίμα να τα πετάς όταν μάλιστα υπάρχει τρόπος να τα “ανακυκλώσεις” και να φτιάξεις κάτι νόστιμο στα γρήγορα.

Ένα από τα εύκολα και γρήγορα γλυκάκια! Με την κρέμα λεμονιού, έτοιμη σε βαζάκια στο ψυγείο, ετοιμάζετε αυτό το απίθανο επιδόρπιο στο τσακ μπαμ. Δροσερό, ελαφρύ και νόστιμοοο… τι να σας λέω!